آرشمن ، پُختهترین قافیه ، من پیرترین  شعرمن ، شش دهه را  یکسره درگیرترین شعر تحسین شده و نقد شده ، بیحد و بسیارمن ، مَصلحت  آموخته   تدبیر ترین  شعرمن ،  آرشِ    با مرزِ غزل   سَخت  گلاویزدر  گویشِ   هربار    کمان گیرترین   شعر بَس صَخرهً  سُتوار  سپُردیم  و  سُرودیمدر  جمعِ  پلنگی شدهها  ، شیرترین  شعرهربار   که   تهدید  ،  بهجُرمِ     غزلِ نابدر نقدِ زمان ، مُحکم و مُچگیرترین  شعرابعادِ قفس   گرچه    پَر و بالِ مرا   چیدآوایِ   قفس  ،  بانگِ   فراگیرترین    شعرامروز چهبد  دستِ عصا  عارضمن شُد !درحسرتِ   دیروز     زمینگیر ترین  شعرامروز     که     هاشور زنِ    شعرِ  شبابماز هرچه که احساسِ خَطَر سیرترین شعربَر شانهً  زخمی   شده   از   بارِ    رسالتداریست ، بهپا ساخته ، دلگیرترین شعر   بهروز سنجابی۱۳۹۸/۹/۴

حسرت پروازچند یاد چمن و حسرت پرواز کنم بشکنم این قفس و بال و پری باز کنم بس بهار آمد و پروانه و گل مست شدند من هنوز آرزوی فرصت پرواز کنم خار حسرت زندم زخمه به تار دل ریش چون هوای گل و مرغان هم آواز کنمبلبلم ، لیک چو گل عهد ببندد با زاغ من دگر با چه دلی لب به سخن باز کنمسرم ای ماه به دامان نوازش بکذار تا در آغوش تو سوز غزلی ساز کنمبه نوایم برسان زان لب شیرین که چو نی شکوه های شب هجران تو آغاز کنم با دم عیسوی ام گر بنوازی چون نای از دل مرده بر آرم دم و اعجاز کنمبوسه می خواستم از آنمه و خوش می خندید که نیازت بدهم آخر اگر ناز کنمسایه خون شد دلم از بس که نشستم خاموش خیز تا قصه ی آن سرو سرافراز کنمه الف سایه 

وزن شکستهگفتی که فراموش تو گشتم ، گله ای نیستدیگر به هواداری ِ دل حوصله ای نیستما در گذر از یاد به فریاد رسیدیمنجوا و فراموشی ما مسٔله ای نیستبودن نه نوازشگر و رفتن نه دلازاراز بود به نابود شدن فاصله ای نیستآرام گرفتیم کنار غزل ِ خویشدر متن ِ غزل شور و شر و ولوله ایبیتی که کنار گسل ِ عشق سرودیمکمتر ز ِ فروپاشی ِ هر زلزله ای نیستبانگ جرس و  چالش ِ بد فهمی ِ ایامدررهگذر ِ خاطره ها قافله ای نیستبا تو غزل ناب شد این وزن ِ شکستهبعد از غزل ِ ناب شدن مرحله ای نیستهرچند شبیه غزل ِ خویش فقیریمشادیم ،غزل  بسته به سبک صله ای نیست بهروز سنجابی ۱۳۹۵